Een dans om nooit te vergeten

“Ik vond het heel mooi hoe jij ‘leven in de brouwerij’ bracht. Ik heb mensen zien lachen die ik nog nooit heb zien lachen. Zou mooi zijn als je wat vaker gevraagd zou worden” dat schreef Marjan me.

Afgelopen maandag bracht ik een bezoek aan haar moeder op een gesloten afdeling in Nieuw Avondrust in Voorthuizen. De situatie van haar moeder was verslechterd vertelde ze me eerder en ze zou zo graag ‘iets leuks’ voor haar moeder en de medebewoners willen doen. Met de zorg werd daarom afgesproken dat miMakker Bakkie al een paar dagen later zou langskomen.

Er ontstond tijdens het bezoek uiteindelijk een bijzondere energie in de woonkamer. Iedereen danste op het laatste samen met elkaar door de ruimte. Geweldig was het om te zien dat de moeder van Marjan even haar vermoeidheid vergat. Het gesnuffel aan haar knie door de knuffelhond van Bakkie had haar even daarvoor laten ontwaken.

Zo kon ze nu met een grote glimlach op haar gezicht haar eigen dochter met de andere medebewoners door de kamer dansen.”Hee kijk, ze danst op haar tenen” sprak ze over haar dochter tegen Bakkie,  Een intense knuffel van dochter en moeder volgde. Vanaf een afstand werd er ook door de anderen in de woonkamer ook genoten van de muziek en sfeer.

Het bezoek wat ik zo ter kennismaking deed is door alle bovenstaande reacties rijkelijk beloond. De reacties van moeder en dochter zo samen, zo fijn om mee te maken. Bakkie zal nu een financieel voorstel doen aan de afdeling voor vervolgbezoeken. Hopelijk gaan ze daar wat vaker de bewoners op een waardevol bezoek trakteren.